IJshuizen 

"Bij een groot aantal paleizen en buitenplaatsen van ons land (Soestdijk, Kasteel Groeneveld, Het Loo etc.) bleven de ijskelders bewaard waarin onze voorouders sinds de 18de eeuw ‘s winters ijs verzamelden om hun vis, fruit, dranken en melkproducten zomers te koelen. Het eten van ijs kwam hier pas later in de mode. 

Weer waren het de vorstelijke gelatieri die het consumptieijs over Europa verspreidden.

Ze bevonden zich in het gevolg van Henriëtte Maria, de dochter van Maria de’ Medici, de tweede Franse koningin uit dit Florentijnse geslacht, die in 1600 met koning Karel Stuart I van Engeland trouwde. Toen hun dochter Maria Stuart echtgenote werd van de prins van Oranje, maakten de Hollanders vanzelf kennis met de lekkernij, die het Engelse hof had veroverd.
En zo werd de cirkel van ijs dankzij de Medici’s vergroot en is nu niet meer weg te denken uit onze zomer."

Het was overigens de Engelse koning Karel II die de ijskelders in Groot Brittannië introduceerde rond 1680, de eerste versie hiervan werd gebouwd in St.James’s Park in London. 

Het meest bijzondere ijshuis werd misschien wel gebouwd in de zoutwoestijn van Perzië.
In dit gebouw ter grootte van een tennisstadion werd ijs opgeslagen niet alleen voor het conserveren van voedsel maar vooral om de lokale bevolking te helpen de zomerse hitte te overleven.

De statige huizen in Europa en Amerika waren in de 18e eeuw vrijwel allemaal voorzien van een opslagruimte voor ijs. 

In Amerika waren de Shakers de experts op dit gebied. Ze bouwde ijshuizen met dubbele muren van dikke balken en vulden deze met zaagsel, driedubbele dakbedekking werd bedekt met stro en wederom met een laag zaagsel. 

"(zo onstond het begrip van isoleren)". Uit deze kennis vloede voort dat vanaf circa 1850 ook giga blokken ijs per schip konden worden getransport-teerd van b.v. Massachutts in de VS naar Calcutta in India.

copyright San-Marco-IJssalon.nl © pvc4 2014